Ég stundaði laxveiðar um árabil og átti margar ánægjustundir með fjölskyldu minni við laxveiðar, sér í lagi við Svartá í Austur-Húnavatnssýslu sem ég tók á leigu ásamt fleirum í nokkur ár. Veiddir laxar voru drepnir og teknir með heim að veiðum loknum. Þessi háttur tíðkaðist í flestum ef ekki öllum laxveiðiám landsins.
Svo kom að því að í nafni náttúruverndar og til fjölgunar á löxum, var veiðimönnum gert að sleppa veiddum löxum aftur í ána.
Það gefur auga leið að veiddir laxar voru einatt særðir. Hjá því varð ekki komist, þó að í ljós kæmi að fjöldi þeirra dræpust og bærust særðir eða dauðir með straumi niður ána. Þá hætti ég veiðiskap. Ég gat ekki hugsað mér að sleppa út í ána fjölda laxa sem höfðu særst þegar þeir tóku agnið og voru dregnir að landi með þeim hamagangi sem oftast fylgdi þeim aðförum. Mér fannst ógeðfellt að særa þessi dýr og sleppa þeim síðan aftur í ána, oft til þess eins að eiga langdregna endurfundi við skapara sinn og mæta síðan þeim örlögum sem óhjákvæmileg voru.
Nú berast fréttir af því að laxveiði hafi snarminnkað í mörgum veiðiám, þrátt fyrir góðmennsku þeirra sem ekki vildu drepa þá eftir að þeir höfðu sætt gömlu aðferðinni við veiðarnar. Við mennirnir erum nefnilega svo góðir við dýrin, nema náttúrulega þau sem við drepum til að éta þau.
Jón Steinar Gunnlaugsson lögfræðingur