Enn ein snilldin frá Erni Arnarsyni heitnum.
REFUR
I.
Refurinn gerir gren í urð,
gengur út til veiða.
Oft er bágt og bjargarþurrð
í búi fram til heiða.
Flæmdur er hann á fjöllin einn.
Fátt er þar til bjarga.
Vininn á hann ekki neinn,
en andstæðinga marga.
Skeytir hann ei um boð né bann,
bítur fé í högum,
dræpur, hvar sem hittist hann,
að hunda og manna lögum.
II.
Mannúðin okkar manna
er mikil og dásamlig.
Við göngum svo langt í gæðum,
að guð má vara sig.
Við segjum að allt sem andar,
sé ættingjar guðs og manns.
Ef sjáum við fugla og fiska,
við finnum til skyldleikans.
Og fjölgunarráð eru fundin,
og friðunarlög eru sett,
en refurinn er sem áður
utan við lög og rétt.
Því hann er meðbiðill manna
til matarins. Það er nóg.
Og svo er hann ekki ætur,
sem út yfir tekur þó.
Við elskum allt, sem lifir,
ef okkur skilist gat,
að ef til vill gæti það orðið
á einhvern hátt að mat.
En það sem ei verður etið,
aldrei lagavernd fær.
Svo langt kemst mannúð manna,
sem matarvonin nær.