Fyrir nokkrum dögum birti ég á fasbókarsíðu minni kvæðið „Þá var ég ungur“ eftir snilldarskáldið Örn Arnarson. Margir brugðust við og létu í ljós aðdáun á þessu fallega kvæði. Það birtist fyrst í síðustu útgáfu ljóðabókarinnar Illgresi sem út kom rétt fyrir andlát Arnar árið 1942.
Sú dýrmæta bók hefur inni að halda mörg önnur frábær kvæði eftir Örn. Hér kemur eitt þeirra „Úr eftirmælum“:
——-
Hefur göngu æskan ör
árla lífs á degi,
sýnist ævin unaðsför
eftir sléttum vegi,
skilur ei, að kuldakjör
koma á daginn megi.
Haustsins þungu kröm og kör
Kennir vorið eigi.
Þreyta merkir hár og hár
Hvítt er líður vorið.
Sljóvgar auga tár og tár.
Tæmist æskuþorið.
Allir hljóta sár og sár,
svo að þyngir sporið.
Leggst við baggann ár og ár,
uns menn fá ei borið.
Mörgum þykir vel sé veitt,
vinnist gullið bjarta,
láta í búksorg ævi eytt,
ágirndinni skarta.
En þeir flytja ekki neitt
yfir djúpið svarta.
Þangað fylgir aðeins eitt:
ást frá vinarhjarta.
Jón Steinar Gunnlaugsson lögfræðingur